هدف: هدف این مقاله پرداختن به چالشهای تصمیمگیری در مسایل کوتاهترین مسیر است که در آن طول یالها بهجای مقادیر عددی دقیق، با زبان طبیعی بیان میشوند و توسعه یک الگوریتم *A بهبودیافته برای محاسبه کوتاهترین مسیر از یک گره مشخص به سایر گره ها در یک گراف فازی با هزینههای زبانی را دنبال میکند. روششناسی پژوهش: این پژوهش از تکنیک محاسبات نرم موسوم به محاسبه با واژهها استفاده میکند که در آن طول یالها بهصورت اصطالحات زبانی مانند کوچک، بزرگ و متوسط مدلسازی میشوند و ابهام ذاتی این اصطالحات با استفاده از مجموعههای فازی نوع دوم بازهای پوشش داده می شود؛ عالوه بر این، یک مدل محاسبات ادراکی در الگوریتم *A بهبودیافته ادغام شده و رویکرد پیشنهادی از طریق یک مثال عددی در یک شبکه حملونقل تشریح میشود. یافتهها: نتایج نشان میدهد که روش پیشنهادی قادر است کوتاهترین مسیرها را در گرافهای فازی با هزینههای زبانی بهطور موثر محاسبه کند و عدم قطعیت و ذهنیت موجود در نمایشهای زبان طبیعی را با موفقیت مدیریت نماید. اصالت/ارزش افزوده علمی: ا ین مقاله با ترکیب محاسبه با واژهها، مجموعههای فازی نوع دوم بازهای و الگوریتم *A بهبودیافته در قالب یک چارچوب محاسبات ادراکی، رویکردی نوآورانه ارا یه میدهد که راهحلی واقعگرایانه و کاربردی برای مسایل کوتاهترین مسیر در شبکههای دنیای واقعی فراهم میکند؛ شبکههایی که در آنها اطالعات هزینه غالبا بهصورت کیفی و نه کمی بیان میشوند.

در این نوشته‏، پس از بحثی در مورد منشاء واژه (نام)، مقولۀ تخصصی واژه و واژه گزینی ریاضی و به ویژه سیر تحولات واژه گزینی را در ریاضیات معاصر‏، از زمان تأسیس دارالفنون تا زمان حاضر مورد توجه قرار می دهیم. نیز اصول حاکم بر واژه گزینی در ویراست های اول و دوم ‎  واژه نامۀ ریاضی و آمار  (انجمن ریاضی ایران) را مرور می کنیم. در پایان‏، با ذکر دلایلی‏، پیشنهاد می کنیم که این واژه نامه هر چه زودتر به صورت برخط در معرض دید کاربران قرار داده شود.

0

محاسبه وزن مواد بار کوره های ذوب، اغلب از راه موازنه جرم ساده عناصر آلیاژی در مواد ورودی و مذاب خروجی انجام می شود. اما در فرایندهای ذوب، پیچیدگی ها و پدیده های گوناگونی هست که اغلب در محاسبات موازنه جرم نادیده گرفته می شود و سبب عدم اطمینان در محاسبه بار کوره می گردد. خطای محاسبه، باعث اصلاح چندباره ذوب، تأخیر در تخلیه، افزایش هزینه و کاهش کیفیت مذاب می شود. در پژوهش حاضر تلاش بر این بوده که پیچیدگی ها و جنبه های مهم مساله ذوب، که اغلب نادیده گرفته شده، در کوره شناسایی و در یک مدل ریاضی مناسب درنظر گرفته شود. هدف پژوهش حاضر توسعه مدلی است، که نه تنها وزن مواد اولیه برای ترکیب شیمیایی ذوب هدف را بهینه سازی کند، بلکه هدررفت ناهمگن عناصر آلیاژی، ناخالصی های غیرفلزی مواد بار، و اصلاح ذوب اولیه در کوره را نیز درنظر بگیرد. این مقاله، یک مدل بهینه سازی استاندارد و یک الگوریتم حلقه ی تکرار برای موازنه جرم غیرخطی مساله ذوب ارایه می کند. یک مساله ذوب آلیاژ برنج با 7 عنصر آلیاژی و 8 نوع مواد بار در مقیاس صنعتی طرح و بررسی گردید، تا کارکرد مدل را مورد آزمایش قرار دهد. نتایج عددی مدل کسر وزنی مواد اولیه، و وزن و ترکیب شیمیایی ذوب اصلاح شده را با کمترین هزینه مواد نشان می دهد. تحلیل بهینه بودن جواب، تایید کرد که کمترین مقدار هزینه به دست آمده است. مدل استاندارد غیرخطی، ابزاری قابل اعتماد و سریع برای بهینه سازی هزینه و محاسبه بار کوره است که پتانسیل های قابل توجهی برای کاهش هزینه و تسهیل اتوماسیون صنعتی فرایند ذوب ایجاد می کند.

واژگان اراتم (Erratum) و کوریجندوم (Corrigendum)، ریشه لاتین دارند. این دو واژه زمانی در چاپ و انتشارات مقالات علمی به کار می روند که اصلاح یک مقاله علمی منتشر شده به صورت کاغذی (Print) یا بر خط (Online)، ضرورت داشته باشد.با این وجود، واژه اراتم زمانی به کار می رود که خطای مهم به وجود آمده توسط مجله در طول فرایند بررسی، چاپ و انتشار مقاله رخ داده و از چشم نویسندگان پنهان باقی مانده است. این در حالی است که واژه کوریجندوم زمانی به کار می رود که این خطای مهم توسط نویسندگان رخ داده و از چشم داوران و ویراستاران مجله پنهان مانده است.

متون فارسی میانه اعم از کتیبه ها، متون مانوی، زبور، متون پهلوی هنوز حاوی بسیاری از کلمات ناخوانده یا اشتباه خوانده شده است. در این میان، متون فارسی میانه زردشتی، به دلیل اشکال های عدیده خط پهلوی، بیش از آثار دیگر بازمانده از این زبان، دچار ابهام در قرایت و تعدد و تنوع ترجمه اند. در این نوشتار، یک واژه از زند وندیداد و شایست نشایست و سه واژه از بندهشن، مورد بازخوانی قرار گرفته اند و خوانش جدیدی برای هر یک پیشنهاد شده است. راه حل خوانش این واژه ها و واژه های مشابه آن ها در متون پهلوی، جز بهر ه گیری از شواهد متنی و مسایل زبانی، بازنگری صورت مکتوب آن ها در دست نویس ها و در نظر گرفتن احتمالات گوناگون در حرف نویسی آن هاست. تلاش شده است تا این قرایت های پیشنهادی در تطابق حداکثری با صورت نگارشی موجود در دست نویس ها باشد و در صورت تصحیح واژه و عدول از ضبط دست نویس ها، دلایل کافی برای توجیه آن ها بیان شود.

در «ضرورت تقویت زبان ملی»، فشرده استدلال ما در انتشارات فرهنگان از 15-16 سال پیش چنین بوده است:با تعریف واقع بینانه، ناوابستگی (یا «خودکفایی») عبارت است از: مصرف کننده صرف علم و فناوری دیگران نبودن، بلکه علم و فناوری نو و اصیل تولید کردن و علم و فناوری خود را، و محصولات آن را که کالا و خدمات است، با دیگران مبادله کردن. یعنی ناوابستگی در گرو تولید علم و فناوری است. تولید علم و فناوری، غیر از پژوهش، تفکر خلاق می خواهد، و بالندگی تفکر خلاق علمی در مقیاس جامعه ممکن نیست مگر با حضور زبان علمی بالیده و بالنده، چرا که زبان نه تنها ظرف تفکر، بلکه همچنین ابزار تفکر است: انسان با زبان و در زبان می اندیشد، و هرچه زبان بالیده تر و با دیگر عناصر بوم فرهنگی سازگارتر، اندیشیدن هموارتر و بالنده تر و خلاق تر. پس پیشرفت زبان در حیطه علم و فناوری از لازمه های رسیدن به ناوابستگی و خوداتکایی است. با این استدلال، واژه گزینی فقط فعالیتی در جهت تسهیل ارتباط در داخل جامعه مصرف کننده علم و فناوری نیست، بلکه واژه گزینی در واقع تولید ابزارهای تفکر (آن هم تفکر خلاق) است - تولیدی که نیاز به آن ده ها سال است مورد بحث است، و حجم مورد نیاز آن حدود یک دهه پیش توسط آقای دکتر رضا منصوری معادل 10 میلیون واژه برآورد شد، که حالا قاعدتا باید به چیزی بین 12 تا 15 میلیون رسیده باشد. آیا با سرعت تولید واژه در جهان برای مفاهیم تازه کشف شده، و در مقابل آن سرعت تولیدات واژه گزینی ما در ایران طی همین یک دهه، امیدی به چاره ساز بودن سازوکارهایی که در این مدت در پیش گرفته ایم هست؟ پاسخ بدیهی این است که خیر: ما نیاز به «تولید انبوه واژه» داریم. حال، چه کنیم؟این مقاله پاسخی بسته بندی شده به این سوال نیست، بلکه سعی دارد این سوال کلی را پله پله به سوال هایی دیگر تجزیه کند. باشد که بتوان آنها را به صورت یک سامانه (سیستم)، یعنی «مجموعه ای از اجزا و روابطشان که با هم، نسبت به بیرون از خود، کاری را انجام می دهد یا می تواند انجام دهد» نگریست، تا مقدمه ای باشد برای حرکت به سمت یافتن پاسخ ها. پیشنهادهایی نیز در زمینه برخی از سوال ها عرضه خواهد شد ...

هر چند که واژه یاب به عنوان ابزاری سودمند در آموزش زبان شناخته شده است، تأثیرات احتمالی شکل ها و اندازه های آن مورد پژوهش قرار نگرفته است. بر این مبنا، مقالة حاضر به بررسی تأثیر اندازه های مختلف نمونه های واژه یاب (دو جمله کامل، یک جمله کامل و جمله ناتمام) بر یادگیری پیوسته و طولانی مدت واژه های جدید پرداخته است. شرکت کنندگان پژوهش حاضر، 66 دانشجوی زبان انگلیسی سطح متوسط به بالا بودند که با بهره گیری از آزمون تعیین سطح و از سه کلاس انتخاب شدند. هر گروه 63 واژه ی جدید را در یکی از این سه اندازه دریافت کردند. آموزش واژههای جدید مدت هفت جلسه به طول انجامید. در هر جلسه، برخی از واژهها در نمونه های واژه یاب با اندازه های اشاره شده به سه گروه ارائه شده و زبان آموزان به استنباط معنای واژه ها با بهره گیری از بافت پرداختند. یافته ها نشان داد گروهی که واژههای جدید را در بافت دو جملهای دریافت کرده بودند، در یادگیری پیوسته موفق تر عمل کردند. هر چند، تفاوت معناداری مابین دانش واژگانی سه گروه در آزمون تأخیری یافت نشد. همچنین، میانگین گروهی که واژهها را در جمله های ناکامل دریافت کرده بودند، پائین تر از دو گروه دیگر بود. یافتههای این پژوهش می تواند به آموزش و یادگیری واژه از طریق واژه یاب کمک کند.